Over de lente

21 maart 2018
Love it!

De winter duurt net altijd iets te lang. Ieder jaar weer hunker ik naar nieuw leven in de natuur, naar de knopjes aan de bomen, de heerlijk ruikende bloesems, de drukdoende vogels, de vissen die ontwaken uit hun winterslaap en weer lustig rondzwemmen. En op een mooie dag weet ik het zeker: daar is de lente!

Ik zie de veranderingen niet alleen in de natuur, maar ik voel het ook in mijn binnenste. Ik betrap mezelf erop dat ik goed geluimd ben, extra energie heb, zonder meteen te weten waar die vandaan komt. Het verrast me telkens hoe goed ik me voel in de natuur, hoeveel kracht ik daaruit put, om dan weer te beseffen dat ik eigenlijk een product ben van de natuur. Zit de lente ook in mij? Ik maak weer plannen voor feestjes, fantaseer over verrassende recepten.

Het is misschien niet toevallig dat mijn huwelijk in de lente plaatsvond. Ik wist gewoon dat het mooi weer zou zijn die heuglijke 3 april. Het moest en zou een schitterend feest worden. Paul had het hele gebeuren toevertrouwd aan een organisatiebureau, hij was zelf heel druk bezig en wou mij er niet mee belasten. Maar na een paar weken zag ik dat het fout liep. Dat was niet ‘mijn’ huwelijksfeest, waarover ik als klein meisje had gefantaseerd, ik moest ingrijpen. Ik heb al mijn moed samengeraapt, heb bijna alles vervangen en al het stijve gedoe overboord gegooid. Want ik hoorde mijn vrienden en kennissen al fluisteren: ‘Madame Jambers krijgt kapsones’. Ik wou een ‘echt’ feest.

En Paul, die genoot van zijn rebelse, toekomstige vrouwtje. Ik moet nu wel toegeven dat het feest misschien wat chaotischer is verlopen dan gepland, maar het was wel perfect: dat betekent speels, ongedwongen en vrolijk. ’s Avonds werd een meterslang buffet opgesteld, waaraan iedereen vrij kon aanschuiven wanneer hij of zij wilde, zonder geplogenheden en zonder poespas. Ik had erover gewaakt dat er alleen maar eerlijke producten op tafel kwamen: oesters à volonté, gemarineerde makreel, rauwe zalm met gekruide groenten, salades van allerlei verrassende samenstellingen, maar ook doodgewone garnalen en kreukelen. Voor mij was de puurheid de essentie van het verhaal. En de vreugdevolle stemming van de gasten. Ouderen gingen aan tafel zitten, vrienden zochten een leuke plek op, sommigen trotseerden zelfs de frisse lenteavond om buiten op het terras te genieten van de heerlijke gerechten, de wijn en het gezelschap. Iedereen was goed geluimd.

Waren het de lentekriebels of waren ze gewoon gelukkig, omdat ik gelukkig was?

Pascale

"Het verrast me telkens hoe goed ik me voel in de natuur, hoeveel kracht ik daaruit put, om dan weer te beseffen dat ik eigenlijk een product ben van de natuur."